De eerste dagen waren chaos: vermoeidheid, overprikkeling, huilbuien en het gevoel tekort te schieten. Ik vertel over een driftbui in de supermarkt, een "ik wil mama" dat binnenkomt en een "dank je papa" dat blijft hangen. En over hoe je anders naar jezelf kijkt wanneer niemand het van je overneemt.
Een verhaal over loslaten, over vermoeidheid die inzicht brengt en over kinderen die je spiegelen zonder het zelf te beseffen.
Ergens tussen het troosten en de drang om alles op te lossen, kwam een besef dat ik al lang niet meer zo helder had gevoeld: er zijn is soms gewoon genoeg. Niet fixen, niet minimaliseren, maar blijven.
In die eenvoud ontstond wat ik thuis vaak mis door de snelheid van alles: echte aanwezigheid.
Andere papa's aan het woord.
(Let op: inspiratie verzekerd!)
