Ik vertel wat wachten met een mens doet wanneer je niets kan oplossen en niets kan sturen. Over hoe belangrijk woorden zijn in de zorg, zeker wanneer alles onzeker is. We staan stil bij de risico’s waar we te weinig over praten, over dankbaarheid en over waarom blijven soms het enige is wat je kan doen, ook als je zelf bang bent.
Dit is geen medisch verslag, maar een menselijk verhaal over aanwezig zijn wanneer het ertoe doet.
Een eerlijke reflectie op de kwetsbaarheid van het leven en de kracht van partnerschap. Het bewijs dat vaderschap niet alleen gaat over opvoeden, maar ook over overeind blijven in de storm en je eigen angst opzij kunnen zetten voor de ander.
Een ode aan Sarah, Lena en de kracht van woorden.
Andere papa's aan het woord.
(Let op: inspiratie verzekerd!)
